درگذشت عبدالعطیم رضایی یکی از مفاخر شهریار
درگذشت يکي از مفاخر شهرستان شهريار
(زنده ياد دکتر عبدالعظيم رضايي مورخ نامدار ايراني)
عبدالعظيم رضايي از اساتيد برجسته دانشگاه شهيد بهشتي که به او لقب «پدر تاريخ ايران باستان» را داده
اند در سال 1311 در يکي از روستاهاي شهريار موسوم به يَبارک ولادت يافت و پس از 76 سال زندگي پر بار در تاريخ 12 تير 1387 به ديار باقي شتافت.
تحصيلات:
عبدالعظيم رضايي در سال 1356 موفق به دريافت دکتراي اديان از دانشگاه تهران گرديد و ضمن آن در حسابداري، پزشکياري و زبان پهلوي نيز تحصيل نمود.
تأليفات:
از وي بيش از 70 عنوان کتاب برجاي مانده که شماري از مهمترين آنها عبارتند از:
ـ تاريخ ده هزار ساله ايران
ـ تاريخ تمدن در فرهنگ ايران
ـ تاريخ اديان جهان
ـ تاريخ تختجمشيد
ـ تاريخ نوروز در گاهشماری
ـ اصل و نصب و دين
ـ بودا کيست
ـ سرشت و سيرت ايرانيان باستان
ـ 12 هزاره پويندگی و پايندگی ايرانيان
ـ انگيزه شکست ها و پيروزی های ايرانيان در جنگ ها
ـ زندگانی امام حسين (ع)
ـ زرتشت کيست؟
ـ مسيح کيست؟.
يکي از آخرين آثار وي «گنجينه تاريخ ايران» نام دارد که آن را انتشارات اطلس در سال جاري در 12 جلد منتشر نموده است.عناوين فرعي هر جلد اين کتاب چنين است:
(جلد اول:پيشداديان و کيانيان)؛ (جلد دوم، ايران و همسايگان آن)؛ (جلد سوم، مادها)؛ (جلد چهارم و پنجم، هخامنشيان)؛ (جلد ششم، اشکانيان)؛ (جلد هفتم و هشتم، ساسانيان)؛ (جلد نهم و دهم، ايران و اسلام)؛ (جلد يازدهم، غزنويان و سلجوقيان)؛ (جلد دوازدهم، صفويان - افشاريان - زنديه و قاجاريه).
درگذشت:
عبدالعظبم رضايي مدت بيست روز در بيمارستان حضرت رسول (ص) بستري بود و عاقبت در شامگاه چهار شنبه 12 تير 1387 به عارضه عفونت خون درگذشت. پيکر اين مورخ بزرگ که از مفاخر شهريار به شمار مي
آيد در صبح روز پنجشنبه، 13 تير 1387 از مقابل منزلش به سمت بهشت زهرا تشييع و در قطعه
ي فرهيختگان بهشت زهرا به خاک سپرده شد.
مسئولان فرهنگي شهريار اين ضايعه
ي فرهنگي را گزارش ننمودند
خبر درگذشت عبدالعظيم رضايي را خبرگزاري
هاي داخلي همچون ايسنا، خبرگزاري كتاب ايران (ايبنا) و... گزارش کردند و جرايد صبح همان روز در شمار اخبار خود ياد نمودند ولي مسئولان فرهنگي شهريار که مي
بايست مفاخر فرهنگي شهريار را معرفي نمايند از اعلام خبر درگذشت اين مورخ بزرگ کوتاهي نمودند.
آنچه که جاي تأسف دارد اين است که نويسندگان همواره در زادگاه خود و يا در شهر و روستايي که بدان منسوب هستند آنگونه که بايد شناخته نمي
شوند و نهادهاي فرهنگي نيز در معرفي آنان اهمال و کوتاهي مي
کنند. اي کاش زماني فرا برسد که مسئولان فرهنگي هر منطقه
اي فرهيختگان منطقه
ي خود را بشناسند.
